Pascale De Visscher

24/01/09 > 28/02/09

  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher
  • Pascale De Visscher

Showing at the same time

Carine Neutjens (Personal show 2009).

Pascale De Visscher °1955 in Brussels, Belgium

Pascale De Visscher comes from the world of images. For many years, she worked in graphic arts, video, and taught drawing, before turning to ceramics in 2002. “Hitch your wagon to a star, my father always said, when it was a question of making choices in life,” explains the ceramist. “And that's what I did: I abandoned everything else in order to devote myself entirely to ceramics.” Since then, Pascale De Visscher has been exploring the volumes and surfaces created by the pinching technique. An early hand gesture, with roots deep in the history of ceramics, and especially, one that needs neither tools nor stand. “According to the way I knead it, to the position it has in my hand, then on my lap, to the engagement of my chest, my shoulders,” explains the artist, “the clay lets itself go, sometimes submissive, sometimes resistant, to the work I am imposing on it.

After having explored stoneware clay, today Pascale De Visscher is studying the reactions of porcelain to this treatment. “ When I came to porcelain, I was attacking material reputed for being delicate and precious, a material that, as far as I know, has rarely been confronted with such treatment. ” So it is, that in her hands, the porcelain slips, smooth, soft, then little by little cracks and splits, offering in the gradual drying, a sort of harshness, a semblance of armor. But firing reveals the imposture, weaving between the inside and outside a golden network of light and here and there a thin scar. Then what had seemed rough and robust suddenly becomes fragile and light, only slightly heavier than the membrane that lines it or tries to escape from it.

Pascale De Visscher °1955, Bruxelles, Belgique

Pascale De Visscher vient du monde de l'image. Pendant de longues années, elle a pratiqué le graphisme, la vidéo et enseigné le dessin avant de se tourner vers la céramique en 2002. « Accroche ta charrue à une étoile, disait mon père lorsqu'il s'agissait de faire des choix de vie , explique la céramiste. Et c'est ce que j'ai fait, j'ai tout laissé tomber pour me consacrer entièrement à la céramique. » Depuis lors, Pascale De Visscher explore les volumes et les surfaces que génère la technique du pinçage. Une gestuelle première, qui plonge ses racines très loin dans l'histoire de la céramique; et, surtout, une gestuelle qui ne réclame ni outil ni support. «  Selon la façon dont je l'ai pétrie, selon la position qu'elle occupe dans ma main puis sur mes genoux, selon l'engagement de mon buste et de mes épaules, explique l'artiste , l'argile se laisse aller, tantôt  docile tantôt rétive au travail que je lui impose .”

Après avoir exploré le grès, Pascale De Visscher étudie aujourd'hui les réactions de la porcelaine à ce travail. «  En abordant la porcelaine, je m'attaquais à un matériau réputé pour sa délicatesse et sa préciosité, un matériau qui, à ma connaissance, est rarement confronté à pareil traitement.  » Ainsi, sous ses doigts, la porcelaine glisse, lisse, moelleuse puis peu à peu se fendille, se crevasse et se lézarde, offrant à la sécheresse qui peu à peu la gagne une manière de rudesse, un semblant d'armure. Mais la cuisson dénonce aussitôt l'imposture, tissant entre le dedans et le dehors un réseau doré de lumière et, par endroits, une mince cicatrice. Alors, ce qui se disait âpre et robuste devient soudain fragile et léger, à peine plus lourd que la membrane qui le borde ou tente de s'en échapper.

Pascale De Visscher ° 1955 in Brussel, België

Pascale De Visscher komt uit de wereld van het beeld. Jarenlang werkte ze in de grafische kunsten, met video en gaf ze tekenles, tot ze zich in 2002 toelegde op keramiek. “In het leven moet je hoog mikken, zei mijn vader altijd, als het aankomt op het maken van keuzes,” legt de kunstenares uit, “en dat is ook precies wat ik heb gedaan. Ik heb al het andere laten vallen om mij volledig te wijden aan de keramiek.” Sindsdien verkent Pascale De Visscher volumes en oppervlakken door met de duimen de klei te “knijpen”. Dit is een eeuwenoude techniek die haar wortels diep in de geschiedenis van de keramiek heeft, een die geen werktuigen of statief nodig heeft. “Afhankelijk van de manier waarop ik de klei kneed, de positie dat ze in mijn handen ligt, daarna in mijn schoot, de houding van mijn borst, mijn schouders,” legt de kunstenares uit, “laat de klei zich gaan, soms meegaand, dan weerstand biedend tegenover de vorm die ik eraan geef.”

Na aardewerk te hebben verkend, bestudeert Pascale De Visscher nu de reacties van porselein op deze behandeling. “Toen ik met porselein begon, stortte ik me op een materiaal dat erom bekend staat delicaat en kostbaar te zijn, een materiaal dat, voor zover ik weet, zelden zo'n behandeling heeft ondergaan.” In haar handen glijdt de porselein, glad, zacht, en dan begint ze beetje bij beetje te barsten, te scheuren.

Tijdens het drogen krijgt ze iets ruws, als een soort van pantser. Maar in het bakkingsproces wordt het verraad ontmaskerd. Tussen de binnen- en de buitenkant wordt een gouden net geweven, en hier en daar een klein litteken. Wat eerst ruw en robuust leek, wordt ineens broos en licht, nauwelijks zwaarder dan het membraan dat het omgeeft of dat eraan probeert te ontsnappen.